Таносух – маънавий оламга хос ҳодиса сифатида талқин этиладиган ва қадимда руҳнинг бир жисм (ўлик)дан бошқа жисм (ўсимлик, ҳайвон, инсон)га ўтиши ҳақидаги таълимот. Бу ақида брахманизм, буддизм, монизм, орфизм, пифагоризм, платонизм ва бошқа таълимотларда мавжуд бўлган. Таносух ҳақидаги қарашларга кўра, инсоннинг руҳи ўлимидан кейин қилган амалларига яраша бошқа бир яхшироқ (агар у тўғри ҳаёт кечирган бўлса) ёхуд аксинча, ёмонроқ бир жисмга ўтади. Таносух ё айирувчи, ё бирлаштирувчи бўлади. Бирлаштирувчи таносух маъданлар оламидан бошланиб, ўсимлик ва ҳайвонот орқали комил инсон руҳигача тадрижий руҳий ривожланиш босқичларини босиб ўтади. Айирувчи таносух ўз навбатида, насх (инсон руҳининг бир танадан бошқа танага ўтувчи), масх (руҳнинг танасидан ҳайвон жисмига кўчиши), расх (инсонларга кўчиши)га бўлинади. Ислом таълимотида таносух назарияси рад этилса-да, аммо буддизм ва зардуштийлик динлари таъсирида бўлган мусулмон мамлакатлари аҳолиси қарашларида, имомия, нусайрия каби шиа оқимларида унинг айрим унсурлари кўзга ташланади.