Орзиқул оға (Эргаш)нинг ривояти. Бир киши яхшигина жойда ишлар экан. Лекин маошини у ойдан бу ойгача етказолмай, кўпчиликдан қарз бўлиб қолар эмиш. Шунда у киши шайхнинг ҳузурига бориб, вазиятини тушунтирибди. Шайх ҳузуридаги одамнинг бошлиғига хат ёзиб берибди. Мактубда “Ҳурматли сахий раҳбар, бу ходимингизнинг маошини озгина камайтиринг”, деб ёзилган экан. Орадан бир ой ўтиб, ходим шайхнинг ҳузурига борибди. Яна ўша дод-вой – қарз бўлиб қолиши ва барака йўқлиги... Шайх ўтган сафарги хатни такрор ёзиб берибди. Вақтлар ўтиб, йўлда шайх ходимни учратибди. “Қандай энди?” деб сўрабди. “Яхши, ҳаммаси жойида, ҳеч кимдан қарз эмасман, уйимда барака бор. Аммо тушунмадим, нега ҳар сафар борганимда маошимни камайтириш ҳақида бошлиғимга хат бердингиз?”, дебди киши. Шунда шайх “Чунки энди олаётган маошинг билан ишлаётган ҳаракатинг посангиси тенг бўлди”, деган экан.

Ғиёс ЎНАР саҳифасидан