Озарбайжон халқ шоири Воқиф Самадўғлини дафн этиш маросимида кўпчиликни ҳаяжонга солган бир воқеа юз беради. Шоир кўмилган қабр олдига унинг мухлиси бўлмиш ёш талаба қиз томонидан бир жуфт оёқ кийими қўйилди. Унинг ёнида Воқиф Самадўғлининг машҳур шеъри қўлда ёзилган бир варақ оқ қоғоз ҳам бор эди:

«Мəзарıма

нə баşдаşı қоюн,

нə ҳейкəл.

Бир cüт аяққабı қоюн,

аяğıялıн

гейиб гетсин…».

(Мозоримга

на қабртоши қўйинг.

на ҳайкал.

Бир жуфт пойабзал қўйинг,

оёқяланг

кийиб кетсин…)

Мухлисанинг буюк шоирга бўлган муҳаббатини бу тарзда намоён этгани маросим иштирокчиларини қаттиқ ҳаяжонга солди. Воқиф Самадўғлининг умр йўлдоши Нушаба хоним бу ҳолатни шоирга бўлган халқ муҳаббатининг ифодаси деб айтади.

Хуршид Даврон