Доғистоннинг улуғ шоири Расул оға Ҳамзатов мактабда ўқиб юрган кезларида қўшни партада ўтирадиган бир қизни ёқтириб қолибди. Фалакнинг гардишини кўрингки, балоғатга ёшига етганда қиз бошқага турмушга чиқиб, Расул оға бошқага уйланиб кетибди.

Йиллар ўтибди. Расул Ҳамзатов наинки СССР аталмиш улкан мамлакатга, бутун жаҳонга маълум ва машҳур шоир бўлиб кетибди. Ўша қиз гап-гаштакларда: «Расул менга ишқий шеърлар ёзавериб-ёзавериб шоир бўп кетди, уни мен шоир қилганман» деб мақтаниб юраркан.

Бу гап Расул оғанинг ҳам қулоғига етиб борибди. Бир тадбирда иттифақо иккаласи учришиб қолишибди. Ҳол-аҳвол сўрашгандан сўнг, Расул оға «Эринг нима иш қилади?» деб қизиқибди.

«Фалон базада бош бухгалтер» деб жавоб берибди аёл. Расул оға ажабланган бўлиб гап билан узиб олибди: «Ие, нега уни шоир қилмадинг?!»

Шароф Бошбеков