Кўчада маҳалладош йигит: 

– Тўхтанг, амаки. Сиз олма сотасиз, а? – деди. 

– Ҳа, сотаман, – дедим.

– Менга нордон олма керак. Борми?  Хотиним оғироёқ. Нордон нарса ейман деяпти, – сўради у. 

Мен:  

– Олмаларнинг нордони қолмади, ҳаммаси ширин. Нордон олманиям қишга сақласанг, шакари кўпаяди, – деб тушунтирдим. 

– Нима қилсам экан. Баҳор бўлсайкан, ғўра опкеп берардим. Қишда нордон нарсани қайдан топаман, – афсусланди у. 

– Билмасам. Ҳозир нордон нарсанинг ўзи йўқ, – дедим кетишга чоғланиб. 

– Менга қаранг. Битта фикр бор. Шунга нима дейсиз? Нордон нарсага бошқоронғу бўлган хотинимга нордон гап гапирсам кўнгли тинчирмикан? – деди йигит енгимдан тутиб. 

Ҳазиллашяптими,  деб кўзига тикилдим. Йўқ. Жиддий. 

– Билмадим. Бунақа гапни эшитмаганман. Балки нордон гапингга хотининг тинчланар,  лекин,  менимча, фарзандинг “нордон”  туғилса керак, – дедим. 

– Тўғри айтасиз. Буёғини ўйламабман, – деди у бош қашиб.

Раҳимжон РАҲМАТ