Рауф Парфи қўшиқчи шоир эмас эди. Чунки унинг шеърлари “қўшиқбоп” эмас. Айрим назмбозлар каби хонандалар билан ош-қатиқ бўлиб, ҳамкорлик қилиш унинг табиатига ёт бўлган. 

Аммо шоирнинг “Лайло” шеъри билан айтилган қўшиқ ўтган асрнинг олтмишинчи йилларидан буён маълум ва машҳурдир. Дадахон Ҳасанов, Таваккал Қодиров, Расулжон Урайимжонов, Илҳом Фармонов каби машҳур ҳофизлар бу қўшиқни суйиб, маромига етказиб куйладилар. Ушбу умрбоқий қўшиқ билан боғлиқ ғаройиб ҳангомалар ҳам талайгина. Мана, шулардан бири. 

Рауф ака бир куни кўчада кетаётса, бир тўда безорисифат йигитлар ўзларича “Лайло”нинг сўзларини бузиб ҳиргойи қилишаётган экан. Шоирнинг ғаши келиб, шеърни мана бундоқ қилиб айтиш керак дея безориларга танбеҳ берибди. Безорилар жаҳли чиқиб шоирга ҳезланишибди: 

— Сен дайди шеърни қаёқдан тушунардинг?! Бор, бошимизни қотирма! 

— Ахир... ахир бу шеър меники, уни мен ёзганман.

— Сен ҳали бизни лақиллатмоқчимисан, мана сенга, мана сенга! 

Безорилар шоирга ташланиб, роса дўппослашади. Аламзада шоир можарони дўсти, машҳур ҳофиз Дадахон Ҳасановга айтиб, арз қилади: 

— Барака топинг, шу шеърни мендан сотиб олиб, бутунлай ўз номингизга ўтказиб олинг. Акс ҳолда калтакдан ўлиб кетаман.

Шодмон ОТАБЕК