Ўн тўрт ёшли Ёдгоржон яқинда уйдаги ҳужжатлар орасидан отасининг биринчи никоҳ гувоҳномаси ва бир аёлнинг ўлим далолатномасини кўриб қолди. Саналарга эътибор қаратиб, “бежизга исмим Ёдгор эмас экан”, деган хулосага борди.

Бу шубҳа кун сайин ич этини кемириб, онасининг дакки беришлари ҳам кўнглига оғир бота бошлади.

– Сиз менинг онам эмассиз, шунинг учун мени кўп урушасиз. Сиз ўгайсиз, мени ёмон кўрасиз, – деди кўчага чиқишга рухсат бермаган онасига.

– Дада, менинг онам ким эди, у нега вафот этган? – дадасидан кунора сўрайдиган бўлди. Дадасининг жимлиги унга янада азоб берар ва аламини онасидан оларди. Онаизор лабини тишлаб йиғлашдан бошқа жавоб бермасди.

Бир куни Ёдгорни дадаси эрта уйғотди ва биргалашиб қабристонга боришди. Бир қабрни зиёрат қилиб Қуръон тиловат қилишди. Отаси узоқ сукут сақлади.

– Дада, бу кимнинг қабри? Ўз онажонимними?

– Йўқ, болам. Бу отангнинг қабри...

Дарё МИРЗО