Унинг шаҳарда уч юз ўринли тўйхонаси, битта дорихонаси, яна пойабзал ва озиқ-овқат дўкони бор. Ҳар кеча ўринга кирди дегунча бошқа ҳамкасблари хаёлидан бир-бир ўта бошлайди-ю, ороми бузилади. “Эшматнинг тўйхонаси тўрт юз кишилик, Тошматники беш юз... Писмадончининг дорихонаси иккита, пистончининг супер маркети бор...”

− Э-э, ҳар куни тўтиқушдай бир хил гапни такрорлаганингиз-такрорлаган-а, тавба... – ғудранади хотини.

− Жим ёт! Халақит берма! − пўписалайди эр.

Аёл “уф-ф” деб каравотнинг четроғига сурилиб, нариги ёнбошига ағдарилади. Эр шаҳардаги жамики тўйхона, ошхона, дорихона, маркетларни санашда давом этади, уларнинг кимларга, қандай омадли, иши юришган одамларга тегишли эканини ўйлаб, ижирғанади, тишларини ғижирлатади. Уйқуси буткул қочиб, устидаги эрони ёпинчиқни тепиб юборади. Туриб ўтиради, ётади, ағдарилади, туради... Саҳарга яқин бирдан яна алланималар эсига тушиб, оёқ-қўлларининг таранг пайлари бироз бўшашади. “Алининг тўйхонаси икки юз саксон кишилик, Валининг биттагина дорихонаси бор, маркети ҳам мини...”

Шундан кейингина ёпинчиқни устига тортиб, пинакка кетади.

Қамчибек КЕНЖА