Қирқ йил мактабда директорлик қилган фидойи муаллим ҳақида мақола ёзган эдим. Орадан анча фурсат ўтиб, унинг вафот этганини эшитиб, таъзия билдириш учун уйига бордим.

Ҳол-аҳвол сўрашиб бўлгач, муаллимнинг ўғли деди:

– Отам ҳақида мақола чиқармоқчи эдингиз, ёздингизми? Отам бечора ўшани кўп кутди-да...

Мен ҳайрон бўлдим. Ахир мақола бир ҳафта ўтиб туман газетасида босилган эди.

– Биз кўрмабмиз…

Ўртага ноқулай жимлик чўкди. Шу пайт дераза рахида турган, гултувак тагига тушалган газетага кўзим тушди. Синчиклаб қарадим, ўша газета!

– Ана! – дедим беихтиёр.

Ўғил ўрнидан туриб, газетани олди ва мақолани кўрди, сўнгра жойига ўтириб қолди, юзлари қизарди, кўзларидан ёш оқди.

– Отам бечора буни қанчалар кутган эди-я...

Ҳолбуки, марҳумнинг уч ўғли ва келини олий маълумотли, ўқимишли эди...

Ўролбой ҚОБИЛ