Қабр устига сўнгги чим босилди. Мулла фотиҳа ўқишни бошлади. Қабристонга чўккан мискин сукунатни оят оҳангларигина бузарди. Дуо қилиниб, ҳамма ўрнидан туриб тарқалаётган пайтда Шерқул бобо марҳумнинг ўғлини тўхтатди:

– Ўғлим, отанг менинг болалик дўстим эди. Тақдирни қара, унга шаҳарда яшаш насиб этди. Аҳён-аҳёнда бозорда учрашиб қолардик. Раҳматли рўзғор ташвишлари билан андармон бўлиб туғилган қишлоғини унутди. Ҳатто кексайганда ҳам бир келмади. Элнинг тўйига, маъракасига бош қўшмади. Лекин, болам, эл кечиримли, элнинг бағри кенг. Қара, отангнинг таъзиясида қанча одам қатнашди. Айт, қайси бирини танийсан?

Неъматжон “танимайман” деган маънода бош ирғади.

– Ҳа, баракалла, танимайсан, аммо бу сенинг эмас, отангнинг айби. Ўғлига уруғ-аймоғи, хели-хеши ҳақида сўзламаган. Кўрдинг, тобутни қанча одам кўтарди, елкадош, ғамдош бўлди. Буни эл дейди, болам!

Неъматжон Шерқул бобонинг сўзларини диққат билан тинглаб, ўзига хулоса чиқарди.

– Ҳа, буни эл дейдилар...

Ўролбой ҚОБИЛ,

Қамаши туманидаги 95-мактабнинг ижодий-маданий масалалар бўйича тарғиботчиси