У ишхонаси томон оҳиста отланаркан, боши узра жилоланаётган Қуёшга ташаккур дегиси келди. Ахир ана шу офтоб ўзининг илиқ нурлари билан уйғотади бутун борлиқни. Кейин ўйга чўмди:

«Аёл ҳам қуёшга ўхшайди-я!» Ўтмиши кўз ўнгида бирма-бир жонланди.

У гўдак эди.

Бир меҳрибон аёл уни тонгда уйғотарди:

–Тур, болагинам, боғчангга кеч қоляпмиз!

У бола эди.

Бир мунис аёл тонглари уни уйғотар эди:

–Тур, болам, мактабингга кечикасан!

У йигит эди.

Бир муштипар аёл уни эрталаблари уйғотарди:

–Уйғон, ўғлим, ўқишингга кечикяпсан!

У эркак бўлди.

Саҳар уни бир гўзал аёл уйғотди:

–Туринг, дадаси, ишингизга кеч қоляпсиз!

«Ҳа, – деди у шивирлаб, – эркакни уйғотгани учун ҳам Аёлга ташаккур!»

Мансур ЖУМАЕВ