Жамоат транспортида борардик, ўриндиқларнинг биринчи қаторида ўтирган аёл эшикдан чиққан катта ёшли эркакка:

– Бу ёққа келинг, жой беришади, – деди ва орқасига ўгирилиб йигирма ёшлардаги қизга “жой бўшат” маъносида қаради.

– Хўп, – дея қиз асдойдил қўзғала бошлади ва... ёнбошига суяб қўйган қўлтиқтаёғини тиккалаганда атрофдагилар ноқулай вазиятдан тараддудланиб қолдик. Қизнинг бир оёғи ногирон – ўсмай қолган экан.

– Мен билмабман, – деди уни жой бўшатишга ундаган аёл. – Ўтир, қизим...

Лекин бу пайтда қиз ўриндиқлар орасидаги йўлакка тушиб, қўлтиқтаёғига суяниб олганди.

– Сен ўтир, бошқа ёшлар бор, – деб мўйсафид нари сурилмоқчи эди, қиз чин дилдан илтифот қилди:

– Йўқ, сиз шу ерга ўтиринг, мен яқинда тушаман.

Отахон дуо билан ўринга жойлашди. Автобусда яна бир, икки... беш бекатни босиб ўтдик. Қиз қаддини тик тутганча борарди. Манзилимга яқинлашганда эшик томон ўтар эканман, орқамга ўгирилдим: кулимсираб деразадан ташқарини кузатиб бораётган қизнинг кўзларида Аллоҳ ўзига насиб этган неъматлару қисматга шукроналик, розилик билан, имкониятларини яхшиликка улашмоқ ниятидан нурланиб турган қалбини кўргандек бўлдим.

Муҳтарама УЛУҒОВА