Дўстим билан кетаётгандик, рўпарамиздан текинга уй-жой олган аёл чиқиб қолди. Ёнида қизи ҳам бор эди.

– Яхшимисизлар? – шеригим ҳол-аҳвол сўради. – Янги уйга жойлашиб олдингларми? Маза қилаётган бўлсаларинг керак-а?

– Яхши-ю, ўқиш жойимдан узоқ экан-да, дарсга кечикяпман, – деди қизи афтини буриштириб.

– Дарсга кечикаётган бўлсанг вақтли тур, – шеригим койиб берди. –Ижара ҳақини тўлолмагани учун квартирасидан чиқариб юборди, деб онанг йиғлаб юрганди. Ўз уйингга эга бўлганингга жон демайсанми?

–Йўқ, хафамасмиз, жон деймиз, – энди онаси сўз бошлади. – Фақат оёғимда варикозим бор эди, уй тўртинчи қаватда экан, чиқиб тушишга қийналяпман-да... Шунга...

Шеригим менга қаради. Мен шеригимга. Иккимизнинг ҳам хаёлимиздан битта фикр ўтди: “Ношукур”.

Лола ЎРОҚОВА