Алтруизм (лот, alter - ўзга) - маънавий хокисорлик, фидоийлик ва инсонпарварликни ифодалайдиган тушунча. Уни биринчи бўлиб XIX асрда француз файласуфи О. Конт муомалага киритган. Лекин бу маънавий тамойил Шарқда жумардлик номи билан анча аввал вужудга келган. Ўрта асрларда мусулмон Шарқида жўмардлик инсонпарварлик ва ватанпарварликни тарғиб этувчи тасаввуф тариқатларидан бири сифатида ўз фалсафий асосига эга бўлган, Ҳусайн Воиз Кошифийнинг «Футувват номаи султоний ёхуд жавонмардлик тариқати» асарида бу тушунчага таъриф берилган. Алтруизм  кишидаги ўз қавмдошига ачиниш ҳиссидан, унга бахт ва фаровонлик тилаш туйғусидан келиб чиқади. Моҳиятан беминнат ҳомийлик, хайрия ёки кўмакка асосланади. Ўз манфаатидан ўзга манфаатини устун қўйиб яшаш жумард инсоннинг ҳаёт тарзига айланади. Бу  оддий хайрия ёки ёрдам эмас, балки муҳтожликнинг ҳар қандай кўринишига қарши ўзига хос курашдир. Алтруизм  худбинликнинг зидди сифатида ашаддий прагматизм ғоясига қарши курашда, маънавий муҳитни соғломлаштиришда муҳим аҳамиятга эга. Паҳлавон Маҳмуд миллий тарихимизда алтруизмнинг ҳақиқий тимсоли деб эътироф этилган.