Муниса курсдош дугоналари билан нақд уч соат бозор айлангач, тили осилиб қолди.

– Қизлар, балки уйга қайтармиз-а? – деди у мажолсиз нигоҳини дугоналарига қадаб. – Ўлгудек чарчадим.

– Гапирма, қорин ҳам пиёзнинг пўсти бўлиб кетди! – деди тўлачадан келган курсдоши Нигора ва узоқда тоғора кўтариб, “хонимлар бор, иссиққина хоним!” деб турган аёл тарафга ишора қилди.  – Вой, ана хоним бор экан. Юринглар,  хоним ейлик.

Муниса ўша тарафга ўгирилди ва кўзлари олайиб кетди:

– Э, йўқ! Мен бу аёлнинг хонимини еганман, роса мазамни қочирган. Қизлар, қўйсангларчи хоним-понимни, ундан кўра, кетдик, ўтириб лаваш еймиз.

Улар қорнини тўйдириб бўлгач, уй-уйига тарқалишди. Муниса қилган харидидан хурсанд бўлса-да, кўнгли ғаш бўлаверди.

Уйга келса, ҳеч ким йўқ, демак онаси ҳали ҳам хонимларини сотиб бўлмаган...

Наргиза ШУҲРАТ