Қонли уруш миллионлаб инсонларни ҳаётдан олиб кетди. Кўплаб оилалар боқувчисиз қолди. Яшаш оғир эди.

– Мен қайтдим, – деди йигит қизни қўриши билан елкасидаги йўл халтасини ерга отганча, қўлларини икки ёнга ёзди. – Азизам!

Қиз қайрилиб қарадию, эсини йўқотаёзди. Наҳотки у қайтган бўлса? У тирик! Қандай ажойиб... Қиз бир неча сония жойида қотиб турди-да, ўзини йигитнинг қучоғига отди.

– Худога шукур, – деди у кўзларида ёш билан. – Омон экансиз!

– Сенга бўлган муҳаббатим бор экан, бизни ҳеч ким айира олмайди.

– Сизни тўрт йил кутдим, – деди қиз ва ногоҳ кўзлари йигит етаклаб келган болаларга тушди. – Уйландингизми? Мен эса сизни кутиб... – деди ранги оқариб.

Йигитнинг юзларига ажиб бир табассум югурди.

– Менга сендан бошқаси керак эмас. Болаларга келсак, буёғи одамгарчилик. Кўчада бошпанасиз юрган экан, индамай ўтиб кетишга кўзим қиймади...

Шаҳзод ЭРГАШАЛИЕВ