Она тушунмасди: бир қориндан тушган фарзандларининг бирини бошқасидан қандай  устун қўйиш мумкин?  Илгари  катта  қизи  «Сингилларимни аяйсиз», деб хархаша қиларди. Ундан кўра сингилларини кўпроқ яхши кўрар эканман, қизиқ. Энди, бир иш буюрса,  кичиклари ўзларини камситилган ҳисоблашади. Ахир катта қизи олий ўқув юртига ўқишга кирмоқчи. Кўпроқ дарс қилсин дейди. Йўқ, сингиллар буни тушунишмайди. Кенжатойи,  ҳатто юзига солди: «Сиз катта опамни кўпроқ яхши кўрасиз» эмиш. Ё тавба.

Она қўшни қишлоқда яшайдиган опаси йўқлаб келганда, суҳбатлашиб ўтиришаркан, фарзандлар ҳақида гап кетиб,  унга қизлари истеҳзо қилибми ёки бу балки  бир-бирига нисбатан қизғанишдир, гўё бирини иккинчисига нисбатан кўпроқ яхши кўришини унинг юзига солишиб,  иддао қилишганини айтди.

– Одамнинг ўзига билинмайди, ҳақиқатан ота-она гоҳида фарзандларининг бирини бошқасидан ортиқ кўради, – деди опаси унинг ўйлаганига  тескари фикр билдириб.

– Бу мумкин эмас, опа, – қондошидан  таскин берувчи гап кутган сингил эътироз билдирди. – Ҳаммаси менга бир хил.

– Шундай дейсан-да.  Раҳматли ойим ҳам мендан кўра сени кўпроқ яхши кўрарди. Эсингдами...

Хуршид НУРУЛЛАЕВ