Ҳозир менга яширин рақамдан қўнғироқ бўлди.  Манзилимни сўради. Беш дақиқада етиб келишини айтиб, алоқани узди...

Беш дақиқа ўтди. У  хонамга кириб келди. Усти-боши кир-чир. Туриши чиқиндихонларни титиб, у-бу териб сотадиган киши таассуротини уйғотди менда.  Қўлида бир қути бор эди. Саломлашиб, уни столимга қўйди. Қоғоз қути қор остида қолган шекилли, униқиб қолган эди.

– Нима бу? – сўрадим ундан.

– Чиқиндилар ичидан топиб олдим, – жавоб берди у. – Сизники экан.

Ўйга толдим. “Нима экан? Менга тегишли нима у? Нимани йўқотган эдим ёки бирон жойда унутиб қолдирдим?” Қизиқиш устун келиб, қутини очишга тутиндим. У мени тўхтатди.

– Шошманг, мен кетгач...

– Хўп. Бунинг учун сизга қанча беришим керак? – сўрадим ундан мақсади пул эканини сезиб. “Мени чув туширмоқчи”.

– Ҳеч қанча! Фақат энди уни эҳтиёт қилинг.

У чиқиб кетди. Мен қутини очдим... Не кўз билан кўрайки, унда юрагим турарди. Ҳамма жойи қонталош. Йиғлаб юбордим. “Сенга шу умидлар билан  берганмидим.?! Нега бундай қилдинг?”

Аслиддин МУСТАФО