Саҳрода роҳиб яшар, у одамларга қудуқдан сув олиб берарди. Аммо негадир жуда камгап эди.

Бир куни ундан сўрашди:

– Нега сокинликни севасан? Жимгина яшаш сенга нима беради?

Роҳиб қудуққа ташлаб қўйилган челакни тортиб олди ва савол берган одамдан унга қарашни сўради:

– Қудуқда нимани кўряпсиз?

– Ҳеч нарсани! – жавоб берди савол берган киши. Роҳиб ундан бироз кутиб туришини илтимос қилди-да, яна сўради:

– Энди қаранг.

– Ўзимни кўряпман! – деди ҳалиги одам бу сафар.

Роҳиб айтди:

– Биринчи қараганингизда сув чайқалиб турганди, шунга ҳеч нарсани кўрмадингиз. Иккинчи қараганингизда у тинган эди ва сиз ўз аксингизни кўра олдингиз. Сокинлик ҳам худди шундай. Унинг ёрдамида инсон ўзини топмоғи мумкин.

Япон ривояти