Қабардин-балқар республикасида, Элбурс тоғи этакларида яшайдиган туркий халқлардан қарачайлиларнинг битта мақоли мени ҳайратга солди. Балки бу мақол бундан ўн аср ё йигирма аср олдин яратилгандир. Лекин у бугуннинг, айнан ХХI асрнинг мақоли! Бу ҳикмат глобалашшаётган дунёнинг, худбинлашаётган, темирлашаётган инсониятнинг маънавий қиёфасидан огоҳ этади.

Қарачайлилар айтган қалампир мақол ушбудир: “Адам – тувған жеринде, ит – тойған жеринде”, яъни, “Одам туғилган ерини, ит тўйган ерини ватан тутади”.

Дунёга чиқиш айб эмас, фазилат. Лекин “қаерда маишат яхши бўлса, ўша ер ватандир” деган қарашга мойиллик хоинликдир. Ота-боболар дафн қилинган тупроққа, киндик қон тўкилган ерга муносабат одамнинг одамлигини ёки итлигини кўрсатиб беради.

Эшқобил ШУКУР