Қабоҳат – маънавият талабларига зид, юксак маънавийлик тамойилларига мос келмайдиган қабиҳ иш, ярамас хатти-ҳаракат; қабиҳлик, разиллик, ифлосликни англатувчи тушунча. Қабоҳат, қабиҳ сўзи англатган маъно пасткаш, ярамас, фақат ўз манфаатини кўзлайдиган кишиларга нисбатан қўлланади. Қабиҳ кимсалар жамиятга, атрофдаги кишиларга ҳеч қачон яхшиликни раво кўрмайди. Кўпинча Қабоҳат бундай кишиларнинг шахсий хусусиятига айланади. Бу сўз барча халқларда салбий маънони англатади. Қабоҳат, ва «разолат» тушунчалари моҳиятан бир-бирига яқин маънони англатувчи сўзлар бўлиб, ҳар иккаласи ҳам кишидаги энг жирканч, ёмон иллатларни ифодалайди. Қабоҳат домига тушган одам ҳар қандай жирканч ишларга қўл уради, ҳеч кимни аяб ўтирмайди, бинобарин, унинг учун муқаддас нарсанинг ўзи бўлмайди.