Шахсга сиғиниш – маънавий бузилиш оқибатида шаклланадиган ва муайян шахс ролини илоҳийлаштириш, унга сиғиниш, хизматларини ҳаддан ташқари улуғлашни ифодалайдиган тушунча. Бунда гўё тарихий жараён объектив қонунларга мувофиқ эмас, балки муайян шахснинг хоҳиш-иродаси билан белгиланади. Қадимги замонларда императорлар, дин пешволари – папа, коҳинлар ва ҳоказоларнинг ҳокимиятлари илоҳийлаштирилган: фиръавнларни – Мисрда, хонларни – Хитойда, қиролларни – Европада, шоҳ, амирларни – Осиёда. Шунингдек, Гегель буюк шахслар «илоҳий руҳ» соҳиби, қироли, Шеллинг, Карлейль – «даҳо ибодати», Б.Бауэр – «танқидий шахслар» назарияларининг ижодкорлари эдилар. Маркс, Энгельс, Ленин таълимоти издошларида ҳам муттасил шахсга сиғиниш авжига чиқди. Бу эса жаҳон миқёсида салбий оқибатларга олиб келди. Ҳозирги шароитда шахсга сиғиниш – шахс мавқеини меҳнаткашлар оммасига тарихнинг яратувчиси деб таъкидлашга уринишлар сифатида намоён бўлмоқда. Шахсга сиғиниш замонавий қарашларга тамомила зиддир. Масалан, замонавий тарих методологияси шахс роли ва ўрнини тарихий жараён билан чамбарчас боғлиқ деб тан олиб, у шахсий намуна ва халқнинг ижодий фаолияти орқали намоён бўлади, дея таъкидлайди.