Хушомадгўйлик – лаганбардорликка хос хислат, хатти-ҳаракатни ифодаловчи тушунча. Хушомадгўйлик кишилардаги салбий иллатлардан бири ҳисобланади. Хушомадгўйлик замирида, албатта, муайян манфаат ётади. Чунки амал, мол-мулк ёки бирон нарсага эгалик истаги, одатда, ноқонуний йўл билан қондириладиган бўлса, хушомадгўйликка зўр берилади. Хушомадгўйлик муносабати сохталикни, юзакиликни келтириб чиқаради. Инсонга инсоннинг хушомад қилиши ўша инсонни йўлдан чиқаришга, бузишга олиб келади.

Хунуклик – эстетика категорияси, гўзалликнинг акси, инсон гўзаллиги, шаъни, қадр-қиммати, табиатининг сахийлиги ва идеал тасаввурларга хилоф келадиган хусусият, нарса-ҳодисаларни ифодалайдиган тушунча. Хунукликни идрок этиш киши қалбида турли хил салбий ҳис-туйғу, кайфият қўзғатади. Хунуклик гўзалликка қисман бир жиҳатдангина терс бўлса, у кишида баъзан таассуф, ғазаб, турли характердаги кулги (қувноқ, аччиқ, захарханда) уйғотади; гўзалликка батамом зид келса, жирканчли, ҳатто даҳшатли ҳодисага айланиб, кишида шунга яраша нафратли ҳиссий муносабатни ҳосил қилади.