Фаришта (форсча малак, ҳур, ғилмон) – нурдан яратилган, нафс ва хоҳишга эга бўлмаган, Аллоҳ амрини бажарувчи, кўзга кўринмайдиган махлуқот. Мазкур атама баъзан инсонга нисбатан қўлланиб, одамнинг турли гуноҳлар, ёвуз ниятлар, ахлоқсизлик, бузғунчилик ва бошқа иллатлардан поклигини, маънавий юксаклиги, безарар ва аксинча, ҳаммага фойдаси тегиши, донишмандлиги, ҳаёт да юз берадиган воқеа-ҳодисаларнинг мазмун-моҳиятини кўрган-кечирган тажрибалари воситасида тушунтириб бера олиши, эътиқодлилигини ифодалайди. Шунга кўра, баъзан яхши бир инсон ҳақида гап кетганда, «Фаришта одам», «Фариштасифат одам» каби сифатлашлардан фойдаланилади. Аксинча, салбий хусусияти сезилиб турадиган шахс, жойга нисбатан «Фариштасиз» иборасидан фойдаланилади: «Фариштасиз одам», «Фариштасиз уй» ва ҳоказо.