Тасаввур – оламдаги нарса ва ҳодисаларнинг сезги аъзоларига таъсир қилиб, мияда сақланган ҳосилалари асосида қайта тикланган образи, шунингдек, излаш, изланиш, тадқиқот, хаёл суриш кабилар натижасида пайдо бўладиган ҳистуйғулар мажмуини ифодаловчи тушунча. Бир нарса ёки ҳодисани ўйлаб, уни зеҳнда гавдалантириш, хаёлга келтириш ҳам тасаввур бўлади. Тасаввур ҳиссий билишнинг олий босқичи бўлиб, ундаги образлар умумлашган тарзда намоён бўлади. Тасаввур сезги ва идрок билан узвий боғлиқ, лекин улардан фарқ қилади. Сезги ва идрок айнан ҳозирги ҳолатга тегишли бўлса, тасаввур айни вақтда ҳозирга ҳолатга ҳам, ўтмишга ҳам тааллуқлидир. Бу, айниқса, бадиий ижод табиати ва ижодкорлар фаолиятига хосдир. Зеро, олис-олис замонларни тасаввур қилмай туриб, ўтмиш ҳақида асар ёзиб бўлмас эди. Тасаввурнинг ўзига хос хусусиятларидан яна бири шуки, у барқарор эмас, онгда узоқ вақт сақланмай, бошқа янги тасаввурлар билан алмашиниб, ўзгариб туради. Унинг шу хусусиятини фаҳмлаган одамзод уни сақлаб қолиш мақсадида ёзувни ва қоғозни ихтиро этган. Ёзилган, қоғозга туширилган тасаввурнинг излари сақланиб қолади ва маънавий мулкка айланади.