Талончилик – бирон-бир кишига тегишли мол-мулк, миллат ёки давлат ҳудудини талон-тарож қилишни ифодаловчи, салбий маънога эга бўлган тушунча. Маънавият тамойилларидан маҳрум бўлган кишигина талончиликни ўзига касб қилиб олиши мумкин. Алишер Навоий «Ҳайратул-аброр» достонида: «Қилган хатоларинг ҳисоблаб чиқилганидан кейин ҳар биттасига юз азоб тортасан. Агар бировдан тортиб олганинг синиқ игна бўлса ҳам, у ерда олмос ханжар бўлиб бағрингга қадалади», деб талончилик, ўғрилик билан инсонларга жабр-зулм кўрсатувчи кимсаларни яхшиликка, инсоф ва диёнатга чорлайди. Талончилик «ўғирлик» сўзи билан маънодош ҳисобланади. Талончи, яъни ўғрида ҳеч қандай меҳнат қилмасдан бировнинг шахсий мулкига кўз олайтириш, «тайёрга айёр» қабилида, мулкка бир зумда, дарров эгалик қилиш иштиёқи юқори бўлади. Шунинг учун ҳам бундай хусусиятга эга бўлган инсонлардан мумкин қадар узоқроқ юришади. Чунки улар ўғрилик қилиб, кишилар «юрагига ваҳима солиб» туришади. Талончилик кишидан пухта, пишиқ бўлишни талаб қилади. Шунинг учун ҳам халқимизда «Ўзингга пухта бўл, қўшнингни ўғри тутма» деган нақл бежиз айтилмаган. Инсон пишиқ-пухта, доимо огоҳ ва ҳушёр бўлиши лозим. Шу тариқа талончилик ва ўғриликка барҳам бериш мумкин.