Савоб (арабча яхшилик, эзгулик, ажр) – инсон ва жамият манфаатига йўналтирилган эзгу ҳаракат; хайрихоҳлик, сахийлик, бошқа кишиларни тушуниш, унинг тақдирига ачиниш, оғирини енгил қилиш, яхшилик келтириш, ўзгаларга беғараз кўмаклашиш, уларнинг бахтини ўйлаш ва унга эришишда кўмаклашишни англатадиган тушунча. Бинобарин, савоб сўзи барча яхши ва эзгу ишларга нисбатан ишлатилади. Савоб ишни ҳар ким қилиши керак, савоб ишни ҳар кун қилиш керак. Савоб ҳам ахлоқий, ҳам диний тушунча. Халқимиз маънавиятида ахлоқ ва диний эътиқод масалаларининг кўпчилиги асрлар оша намоён бўлиб келмоқда. Исломда савобга катта эътибор қаратилади. Диний эътиқодга кўра, савоб Яратганга ёқадиган барча эзгу ва яхши ниятли ишлардир. Инсоннинг яхшилик ва ёмонликдан иборат хатти-ҳаракати, фаолияти исломда савоб ёки гуноҳ деб аталади. Диний кўрсатмаларни бажариш, инсон манфаати йўлида фаолият кўрсатиш савоб ҳисобланиб, диний тасаввурга кўра, инсоннинг иш китоби (номаи аъмоли) фаришта воситаси билан ёзиб борилади. Охирида инсонларнинг савоб ва гуноҳлари тарзида тортилиб, натижалар Аллоҳнинг ҳукмига ҳавола этилади. Ҳадиси шарифда таъкидланишича, инсоннинг барча савоб ишлари жаннатга киргандан кейин эришиладиган даражалар учун керак бўлади. Савоб иш қилганда хурсанд, гуноҳ иш қилганда хафа бўлган инсон ҳақиқий мўмин саналади.