Пайғамбар (форсча хабар берувчи, мужда келтирувчи; арабча набий, расул) – Аллоҳнинг хоҳиш-иродасини, динини бандаларига етказувчи, Аллоҳнинг ўзи танлаган вакили. Пайғамбар Аллоҳ билан бандалари ўртасидаги элчи. Пайғамбарларнинг биринчиси Одам (а.с.) бўлса, охиргиси Муҳаммад (с.а.в.)дир. Пайғамбар билан бир қаторда кўпинча «расул» атамасидан ҳам фойдаланилади. Аммо «расул» сўзи ўзига хос маънога эга. Расул (арабча элчи) – ислом анъанасига кўра, Аллоҳ томонидан танлаб олиниб, вакил қилинган, тарғибот, даъват қилиш вазифаси топширилган, илоҳий китоб нозил қилинган тўрт пайғамбарга (Мусо а.с., Довуд а.с., Исо а.с., Муҳаммад с.а.в.)га нисбатан қўлланадиган тушунча. Набий китоб нозил қилинмаган пайғамбар, шу боис ҳамма набий пайғамбардирлар, аммо набийларни расул деб бўлмайди. Ақидага кўра, 124 минг пайғамбар яшаб ўтган. Қуръони Каримда 25 нафар пайғамбарнинг исми зикр этилган.