Бир куни кемада кетаётсак, ортимиздаги қайиқ ағдарилиб, икки одам гирдобга тушиб чўка бошлади. Кемадаги бадавлат киши кемачига “Чўкаётганларни қутқарсанг, юз тилло бераман”, деди. Кемачи рози бўлиб, чўкаётганлардан бирини кемага олиб чиқди. Ортига қайтгунича иккинчиси чўкиб кетди.

– Аттанг, умри қисқа экан, – деди бадавлат одам.

– Эҳтимол, гапингиз ростдир. Аммо бу ишнинг бошқа сабаби ҳам бор. Омон қолган одам бир куни пиёда кетаётганимда мени туясига миндирган. Ҳалок бўлгани эса ёшлигимда қамчилаб урганди. Сувга тушганимда шу ишлар ёдимга тушиб, аввал менга яхшилик қилганини қутқаришга шошилдим. Иккинчисига, тақдири экан, улгурмадим.

Аллоҳнинг сўзи ростдир. Ким яхшилик қилса ҳам, ёмонлик қилса ҳам ўзи учундир.    

Саъдий Шерозийнинг “Гулистон”идан.