Муқаддаслик (арабча қуддус – илоҳий пок, тоза, азиз, муборак, табаррук) – кишилар тасаввурида илоҳият билан боғлиқ бўлган, мумтоз, шарафли, олижаноб, айб ва нуқсонлардан холиликни ифодалайдиган тушунча. Масалан, асосан, шаҳар, илоҳий китоблар, маълум авлиё-ю анбиё, пиру валийларга бағишлаб тикланган мақбаралар, умуман олганда, халқ маънавиятида катта из қолдирган ва улуғ обрў-эътиборга сазовор бўлган жой ва шахс номларига нисбатан қўлланади. Шунингдек, мазкур тушунча алоҳида халқларга хос айрим қадриятлар, анъанавий, маънавий тамойиллар, тафаккур тарзи, урф-одатлар, касб-кор кабиларга нисбатан ҳам қўлланиб, уларнинг маънавий жиҳатдан инсон учун катта аҳамиятга эгалигини таъкидлашга хизмат қилади. Масалан, муқаддас Ватан, муқаддас она (аёл), муқаддас иш, муқаддас орзу ва бошқалар худди ана шу маънода ишлатилади.