У кўйлак эди, холос.

Зотан, туғилганидоқ қулоғига қуйилганди қўрғошиндек

Унинг ҳақ-ҳуқуқи йўқлиги,

Ҳеч кимлиги.

У бор-йўғи кўйлак эди,

Бошқалар белгиларди унинг калта-узунлигини.

Тўғри-да, қачон ёки қаерда кўргансиз,

Кийимнинг ўлчам танлови ўзига берилганин.

Шу тариқа сассиз-садосиз яшади бир умр,

Бу орада бир неча кўйлакчалар қирқди этагидан,

Бунинг учун еган калтаклари эса сон-саноқсиз эди.

"Менга белбоғ керак!

Белбоғ туғиб бер менга!" –

Ўкирарди эркак.

Белида белбоғи йўққа ўхшарди ўшқириқларидан...

Оламча орзулари бор эди

Кўйлакнинг,

Ўқимоқчи, жамиятда ўрнини

Топмоқчи эди.

Аммо чўнг турмуш сабаб

Орзуларин дорга осарди ҳар кун,

Дорга илган кир мисоли.

Ипни силкитаётган елларга қўшилиб

Учиб кетгиси келарди қаёқларгадир кўйлакнинг.

Хўрлик, калтак, зулм камдек

Бошқа янги кўйлак келди бир кун уйга...

Оҳорли эди у ҳали,

Қип-қизил гуллари ўйнаб турарди мато юзида.

Қизларининг "нега" деган жим саволли кўзлари,

Янги кўйлакнинг эрига қаратилган очиқ ишвалари,

Эрининг "истасанг шу, истамасанг кўча" деган иддаолари...

Кўйлакни охири орзуларига ундади.

Учиб кетгиси келди бу ерлардан

Шамоллар қанотида.

Ва... бир куни сакради бешинчи қават деразасидан.

Аммо учиб кетолмади!..

Ўшанда билишди кийим ичида

Қачонлардир тирик аёл яшаганин,

Тирик одам яшаганин.

Аммо кўйлак бечора шуни унутганди –

Учиб кетаман деб чиндан ўйлаганди чоғи.

Гўзал РЎЗИЕВА

10-25 ноябрь, 2021 йил