Бир одам мажбур бўлиб, таниш савдогарнинг олдига қарз сўраб борди. Тужжор унга бирор арзигулик нарсани гаровга қўйса, пул беришини айтди. Эҳтиёжманд киши деҳқончилик қиладиган ерини савдогарнинг номига ўтказиб, қарзни қайтариш вақтини муайян қилди. Ернинг нархи олинган пулдан анча юқори эди.

Қарздор бир қанча вақтдан сўнг ишлари ўнгидан келиб пул топди ва қарзини олиб келди. Аммо савдогар “Сенинг мендан қарзинг йўқ, бу ер меники”, деб туриб олди. Бечора одамнинг қўлидан ҳеч нарса келмади, ўйлайверганидан сиқилиб, юрак хуружига учради. Ўлими аниқ бўлгач, ўғлини ёнига чақириб, қўлига бир қоғозни бериб, деди:

“Агар вафот этсам, тобутимни ўша савдогарнинг дўкони олдидан олиб ўтиб, ушбу қоғозни унга берасан”.

Кўп ўтмай ҳалиги киши вафот этди. Ўғли унинг васиятига кўра тобутни дўкон олдидан олиб ўтаётиб, савдогарнинг қўлига қоғозни берди. Тужжор хатни ўқиб, ҳушидан кетиб йиқилди.Хатда “Мен Ҳақнинг ҳузурига кетдим. Агар қўлингдан келса борма!” деб ёзилган эди.

Муҳаммад Ротиб НОБУЛСИЙ