Бидъат (арабча янгилик) – анъанавий диний ақидаларга бирор янгилик киритилишини англатувчи тушунча. Қадимда у динларнинг вужудга келиши ва тараққиёти жараёнида қўшилган урф-одат ва маросимлар, турли ўзгартиришлар киритиш, динни ислоҳ этиш ниқоби остида уни бузишга ҳаракат қилиш, диндорларни чалғитиш, тўғри йўлдан адаштириш тарзида тушунилган.

Ҳозирги вақтда эски урф-одат, расм-русум сифатида талқин этилади. Маълумки, ислом араб бўлмаган мамлакатларга жорий этилганда, маҳаллий халқларнинг урф-одатлари, дунёқарашига муайян даражада мослаштирилган эди. Чунончи, аждодлар мозорларини зиёрат қилиш, дуои фотиҳа ўқиш савоб иш саналади. Аммо XX асрнинг сўнгги чорагида авж олган ақидапараст оқимлар, масалан, ваҳҳобийлик бундай амалларни бидъат (гуноҳ) деб ҳисоблайди. Улар тасаввуф ва тариқатни, умуман, улар назарида Қуръон ва Суннатга асосланмаган ҳар бир нарсани бидъат деб билади. Бироқ диний уламолар исломга қувват берадиган, унинг маърифий такомилига хизмат қиладиган янгиликларни маъқуллаганлар. Шу асосда «жоиз янгилик» ва «ножоиз янгилик» тушунчалари келиб чиққан. Бидъат тушунчаси диний фундаментализмнинг таянчларидан биридир.