Ривоят қилишларича, бир мамлакатда подшолар жуда тез ўзгараркан. Чунки мамлакат аҳолиси тақводор бўлиб, сал адолат бузилса, дуо қилишар, дуолари қабул бўлиб, тезда ҳақиқат қарор топаркан. Бир куни подшоликка даъвогарлардан бири “Агар мен шоҳ бўлсам, ўлгунимча тахтда ўтираман”, дебди. Дўстлари эса унинг устидан кулишибди. Иттифоқо, ўша одам подшоҳ бўлибди. Тахтга ўтириши билан “Ҳамма саройга биттадан тухум олиб келсин”, деб амр қилибди. Ҳамма олиб келган тухумини бир саватга қўйибди. Амри бажо бўлган подшо пешин чоғида “Ҳамма ўзи олиб келган тухумини олиб кетсин”, деб фармон берибди. Аммо одамлар ўзлари олиб келган тухумни танишмабди. Оқибатда ҳамма ўзининг тухуми қолиб, ўзгаларникини олибди ва луқмаларига шубҳа, гумон аралашибди. Шундан сўнг уларнинг дуолари қабул бўлмайдиган бўлиб қолибди. Подшоҳ эса то ўлгунича тахтдан тушмабди.