Адабий тил – ҳар қайси халқ ва миллат маънавиятида улкан аҳамият касб этадиган, унинг руҳий оламини моддий шаклда юзага чиқариш ва умумбашарий тараққиёт учун хизмат қилдириш, эл-юртни бирлаштириш, ўзликни англашда муҳим восита бўладиган буюк ижтимоий ҳодиса.

Адабий тил умумхалқ тилининг сайқалланган, лексик, фонетик ва грамматик жиҳатдан шу халқ шеваларидаги энг яхши хусусиятларни ўзида мужассам этиб, сайқалланган, ҳамма учун тушунарли ва маъқул меъёрга солинган умуммилий мулоқот воситасидир. Тарих ва тараққиёт жараёнида Адабий тил ўзгариб, такомиллашиб боради. Масалан, Алишер Навоий давридаги ўзбек адабий тили ҳозирги замон ўзбек адабий тилидан фарқ қилади. Истиқлол даврида адабий тилнинг маънавий ҳаётимиздаги ўрни ва аҳамияти тобора ортиб бормоқда. Айниқса, 1989 йилда ўзбек тилига давлат тили мақомининг берилиши адабий тилимиз ривожида мутлақо янги саҳифа бўлди. Ҳозирги даврда ўзбек адабий тили миллий маънавиятимизнинг ҳақиқий кўзгусига айланиб бормоқда.