Иш вақти тугади. Бироқ, уйга шошилмасдим. Назаримда кимдир мени ташқарида кутиб тургандек туюлди. Деразадан қарайман. Ҳеч ким йўқ. Ҳамкасабам сўз қотади: “Биров келиши керакмиди?”

Шошиб жавоб бераман:  “А, йўқ”.

Автобусда кетаяпман. Назаримда кимдир мендан кўз узмаётгандек туюлади. Атрофга шоша-пиша қарайман. Ҳар ким ўзи билан овора.

Йўлда кетаяпман. Орқамдан кимнидир оёқ товуши келади. Ўша кимдир ҳар бир ҳаракатимни кузатиб келаётгандай.

Ўзимга сўз бераман: “Орқамга қарамайман”. Аммо бардошим етмади. Сўзимнинг устидан чиқа олмадим. Қарадим. Ҳеч ким йўқ.

Эшикни очиш учун калит соларканман, назаримда кимдир мени ичкарида – уйда кутиб тургандек туюлди. Ички интиқлик билан шошилганча эшикни очаман. Хоналарни бирма-бир кўздан кечираман. Уйда ёлғизликдан бошқа ҳеч ким йўқ.

Йиғлагим келади. Кўзгуга назарим тушади. Кўз ёш аралаш ич-ичимдан сўз келади: “Нега мени алдайсан?!” Аксим кўзларидаги сўзни ўқийман. “Қаердасан, бағритошим?!”   

    Ойгул Убайдулла қизи