Қомусийлик – шахснинг жуда кўп фанлардан муайян билимга эгалигини билдирувчи атама.

Ўрта асрларда Шарқда жуда кўп қомусий билимдон шахслар етишиб чиққан. Бу даврда фанларнинг ривожланиш кўлами кенг эмас эди. Қомусийлик «Ҳар соҳадан бир шингил» деган маънони билдирмайди. Шахс 5–10 та фан соҳасини эгаллаши ва бу соҳаларга оид қатор асарлар ёзиб қолдириши ҳамда ўша асарларни соҳа мутахассислари эътироф этиши зарур. Қомусий билимдон шахслар сифатида Афлотун, Арасту, Улуғбек, Абу Наср Форобий, Абу Райҳон Беруний, Абу Али Ибн Сино, Умар Хайём каби алломаларни кўрсатиш мумкин. Фан жабҳаларини кенг кўламли ва кенг қамровли бўлиб кетгани, илмий-техникавий равнақ туфайли йиғилган йирик ахборот тизимини якка инсон ўзлаштира олмайдиган даражадаги ҳолат юзага келгани қомусийликнинг намоён бўлишини қийинлаштиради. Фан соҳаларининг ўта чуқурлашиб кетгани ва унинг муаммоларини фақатгина қомусий билимлар доирасида ҳал қилиш мураккаблиги ҳам бугунги кунда қомусийликга таъсир кўрсатмоқда.