Ҳар куни ишга, ўқишга кетаётганда тоза-озода, ям-яшил хиёбонлардан ўтасиз. Гўзаллик ва саришталикни кўриб дилингиз равшанлашади, руҳингиз кўтарилади. Аммо сиздаги бу ҳузур-ҳаловат ўз-ўзидан пайдо бўлиб қолмаяпти. Ободонлаштириш, махсустранс ходимлари ва фаррошлар тиним билмай меҳнат қилишмоқда.

Ана, сиздан сал нарида бир оёғини судраб босаётганидан ногиронлиги сезилиб турган, ўттиз-ўттиз беш ёшлар чамасидаги озғин йигит чиқиндиларни яшил контейнерга солиб йиғиб юрипти. У ҳар куни ерга, майсаларга ташланган сигарета қолдиқлари, қоғоз парчалари, баклашкаларни эринмай, ирганмай теради. Атрофни 25-35 килограмм ахлатдан тозалайди.

Унинг қўлларига қарайман. Қўлқопи йўқ. Сабабини сўрайман. “Атайин киймайман. Одамлар кўрсин ва эй-й, мен ерга улоқтирган чиқиндини у шу қўллари билан терар экан-да, деб ўйласин ва махсус идишга ташласин, – дейди у. – Битта кўзим яхши кўрмайди. Лекин чиқиндиларни дарров пайқайди...”

 Ойгул УБАЙДУЛЛА қизи