Бир маҳаллар қишлоғимиз ва яна уч қишлоқ битта жамоа хўжалигига қарарди. Раисимиз тилла одам эди. 

У тўрт қишлоқни гуллатди, кўчаларни асфальт қилдирди, кинохона, кутубхона, иккита мактаб қурдирди. Одамлар мингдан-минг рози эди. 

Раиснинг уйи оддий одамлар хонадони билан бир хил эди. Бир куни аёли: "Раис деган номингиз бор, баланд уй қурсак" деса, "Одамлардан андиша қиламан" деб жавоб қилган экан. Раис бобо ўтиб кетганига анча бўлди. Ҳозир ғирт бекорчининг ҳам уйи данғиллама. 

Раиснинг фарзандлари топарман-тутарман. Лекин уйни таъмирлашмайди. Мунғайиб қолган уй бизга ҳалол, покиза, содда ва дўлвор раисимизни эслатади. 

Яқинда шу раиснинг ўғлидан сўрадим: "Нега уйни янгиламайсизлар?" У жавоб берди: "Отам рухсат бермаган. Ўлганимдан кейин ҳам уйни янгиламанглар, одамлар раис роса бойлик йиғиб яширган экан-да, деб гапириб юрмасин. Гўримда тинч ётай деган эди".

Ўз одамлари билан бир тану-бир жон бўлиб яшайдиган, улардан андиша қиладиган раҳбарлар ўлмайди, деган фикрга келдим.

Мақсуд ЖОНИХОНОВ