У ишхонаси томон оҳиста кетаркан, боши узра жилоланаётган Қуёшга ташаккур дегиси келди. Ахир ана шу офтоб илиқ нурлари билан уйғотади бутун борлиқни. Кейин ўйга чўмди: “Аёл ҳам қуёшга  ўхшайди-я!” Умри кўз ўнгида бирма-бир жонланди.

У гўдак эди. 

Бир меҳрибон аёл уни тонгда уйғотарди:

– Тур, болагинам, боғчангга кеч қоляпмиз!

У бола эди.

Бир мунис аёл тонглари уни уйғотар эди:

– Тур, болам, мактабингга кечикасан!

У йигит эди. 

Бир муштипар аёл уни эрталаблари уйғотарди:

– Уйғон, ўғлим, ўқишингга кечикяпсан!

У эркак бўлди.

Саҳар уни бир гўзал аёл уйғотди:

– Туринг, дадаси, ишингизга кеч қоляпсиз!

"Ҳа, – деди у шивирлаб, – эркакни уйғотгани учун ҳам Аёлга ташаккур!"

Мансур ЖУМАЕВ