RAHMATLI BUVIM

Rahmatli buvim asl sovet ayoli edi. Sovetga juda bogʻlanib qolgan, Kommunist partiyasi bilan birga nafas olardi. Hech yodimdan chiqmaydi, har yil Stalinning oʻlgan kuni Yosinni oʻqir va bir kun qaytib kelishini taʼkidlardi. Hamma uni qarib, miyasi chirib ketgan deb hisoblardi. Biroq men rahmatli buvimni yaxshi tushunardim, hech kapitalizmga oʻrgana olmagandi, har doim “Coca-cola”ga non toʻgʻrab yerdi.

Orxan Rasimoʻgʻli

HAYOT – JUDA GOʻZAL

Bazoʻr nafas olar, ehtimol, soʻnggi kunlarini yashayotganini his qilib turardi. Toʻsatdan hovlidan bir faryod eshitildi. U qanday boʻlmasin hamshiraga oʻzini derazaga yaqinlashtirishini soʻradi. Tashqarida bir odam oʻlgan, yaqinlari esa yigʻlab dod solardi. Yuragi battar gʻamga toʻlib, koʻzlari yoshlangan holda soʻnggi soʻzini aytdi u: “Hayot – juda goʻzal!”

Elnur Sodiqov

HAYOT YOʻLI

Qizaloqning xorijda tahsil olish, baxtiyor oila qurish, ona boʻlish kabi bir qator orzulari bor edi. Biroq umr vafo qilmadi, “abort” qilindi.

Fuad Rasulzoda

ASKARNING SHODLIGI

Soatlarcha davom etayotgan urushda uning faqat bitta istagi bor edi: “Qaniydi, besh daqiqa tinchlik boʻlsa, etigimni yechib oyogʻimni bir marta qashisam”. Baʼzida qoʻlidagi oʻq toʻla avtomatni oyogʻiga otib, boʻshatishni istardi. Ortiq chiday olmasdi. Oyoqlarida zamburugʻ xastaligi bor, dorilari esa tugab boʻlgandi.

Soʻnggi jang... Shundoq yonida mina portladi... Murdalar atrofga sochilib ketdi.

Shifoxonada koʻzlarini ochdi. Xotirasida qolgan soʻnggi narsa: oyogʻini bir marta qashlash istagi edi... Askar esa endi ularni hech qachon qashlamasligini oʻylab ich-ichdan shodlanardi.

Parviz Imanov

Ozarboyjonchadan

Rahmat BOBOJON

oʻgirmasi