Orziqul ogʻa (Ergash)ning rivoyati. Bir kishi yaxshigina joyda ishlar ekan. Lekin maoshini u oydan bu oygacha yetkazolmay, koʻpchilikdan qarz boʻlib qolar emish. Shunda u kishi shayxning huzuriga borib, vaziyatini tushuntiribdi. Shayx huzuridagi odamning boshligʻiga xat yozib beribdi. Maktubda “Hurmatli saxiy rahbar, bu xodimingizning maoshini ozgina kamaytiring”, deb yozilgan ekan. Oradan bir oy oʻtib, xodim shayxning huzuriga boribdi. Yana oʻsha dod-voy – qarz boʻlib qolishi va baraka yoʻqligi... Shayx oʻtgan safargi xatni takror yozib beribdi. Vaqtlar oʻtib, yoʻlda shayx xodimni uchratibdi. “Qanday endi?” deb soʻrabdi. “Yaxshi, hammasi joyida, hech kimdan qarz emasman, uyimda baraka bor. Ammo tushunmadim, nega har safar borganimda maoshimni kamaytirish haqida boshligʻimga xat berdingiz?”, debdi kishi. Shunda shayx “Chunki endi olayotgan maoshing bilan ishlayotgan harakating posangisi teng boʻldi”, degan ekan.

Gʻiyos OʻNAR sahifasidan