Turkiyada yuz bergan kuchli zilzila hammamizga ayon haqiqatlarni yana bir karra eslatdi. Yana bir marta insonning ojizligi va undan faqat yaxshilik qolishini tushunib yetdik. Zilzila boʻlgan hududda yashovchi dugonamdan xabar olganimda, menga javob berarkan bularni yozdi:

"...Koʻchada qolgan boshpanasiz odamlarning yonidan boshimizni baland koʻtarib oʻtib ketar yoki insof qilsak, mayda pul berardik. Zilziladan keyin, hokimiyat tarqatayotgan yemaklardan olish uchun ular bilan bir qatorda navbatga turishga majbur qoldik... Yoʻq, men bundan nolimayapman. Senga boshqa narsani aytmoqchiman.

Koʻchada olov atrofida isinib oʻtirganimizda keksa bir kishi: “Ol, qizim, shunga oʻranib oʻtir”, deb qalin koʻrpa koʻtarib keldi. Keyin “Oʻgʻling tirikmi, jabr koʻrmadimi?” deb soʻradi. Hayron boʻldim. Butunlay notanish odam. “Xudoga shukr, oʻgʻlim sogʻ-omon” desam, xursand boʻlib ketdi. Biroz gaplashdik. Bilsam, bu odam koʻchada yasharkan. Qachondir oʻgʻlim ikkimiz unga toʻrtta nonga yetgulik pul bergan ekanmiz... Unutmagan ekan... Oʻpkam toʻlib ketdi... Bu zilzila shaxsan men uchun xayrli boʻldi. Oʻz qobigʻimga oʻralib, odamgarchilikdan chiqib qolayotgan ekanman. Oʻzimga keldim. Koʻzim ochildi!..

Sen shuni yoz. Toki, boshqalarning ham koʻzi ochilishi uchun boshiga bir balo kelishi shart boʻlmasin. Odamlar koʻzini ochsin!.."

Dilfuza KOMIL