Bir odam teatrga tushdi. Tomoshaning yarmiga borganda zerikdi. Bir tarafdan zal sovuq, uning ustiga sahnada o‘ynalayotgan voqea ham bachkana edi. Ketgisi keldi. Pastga tushdi. Kiyimxonaga borib, po‘stinini so‘radi. Kiyim beruvchi unga yaltoqlanib boqdi.

– Iye, ketopsizmi, akamullo? Shundaychin yaxshi o‘yinni tashlab-a?

– Yaxshi bo‘lsa artistlar o‘zi ko‘raversin, – dedi tomoshabinning ensasi qotib, – po‘stinni oling.

– Boz sabr qile-eng, akamullo! Haligi oshiq bacha qo‘shig‘ini aytib qaylig‘ini chaqirib olsin-da, axir. Men sizga bir piyola choy beray, ichib turing.

– E, qiziq odam ekansiz-ku, amaki! Oshiq yigitingiz bilan nima ishim bor? Po‘stinni bering, ketaman.

– Beramiz, akamullo, beramiz, shu damgacha birovning jomasini kiyib qochgan mardum emasmiz. Yak nafas sabr kuned, akamullo…

– Po‘stin! – deb baqirdi tomoshabin.

Chol nomiga ilgakdagi kiyimlarni nari-beri surib ko‘ra boshladi.

– Hali zamon ko‘ruvdim sabil qolgurni. Qaysi go‘rga ketdi, man hayron…

Shu payt tepadan hovliqib bir yigit tushib keldi.

– Po‘stiningiz bu yoqda, – dedi u va yechib egasiga tutqazdi. Tomoshabin bir po‘stiniga, bir aktyor yigitga qarab ajablandi.

– Tushunmadim. Nega mening po‘stinimni kiyib yuribsiz?

– Aybga qo‘shmaysiz, aka, bozor iqtisodi. Goho tomoshabinlarning kiyim-boshidan foydalanib turmasak, teatrda tuzukroq kiyimning o‘zi qolmadi…

Sa’dulla SIYOYEV

“O‘zbekiston adabiyoti va san’ati” gazetasi, 2003 yil 1-son.