O‘n to‘rt yoshli Yodgorjon yaqinda uydagi hujjatlar orasidan otasining birinchi nikoh guvohnomasi va bir ayolning o‘lim dalolatnomasini ko‘rib qoldi. Sanalarga e’tibor qaratib, “bejizga ismim Yodgor emas ekan”, degan xulosaga bordi.

Bu shubha kun sayin ich etini kemirib, onasining dakki berishlari ham ko‘ngliga og‘ir bota boshladi.

– Siz mening onam emassiz, shuning uchun meni ko‘p urushasiz. Siz o‘gaysiz, meni yomon ko‘rasiz, – dedi ko‘chaga chiqishga ruxsat bermagan onasiga.

– Dada, mening onam kim edi, u nega vafot etgan? – dadasidan kunora so‘raydigan bo‘ldi. Dadasining jimligi unga yanada azob berar va alamini onasidan olardi. Onaizor labini tishlab yig‘lashdan boshqa javob bermasdi.

Bir kuni Yodgorni dadasi erta uyg‘otdi va birgalashib qabristonga borishdi. Bir qabrni ziyorat qilib Qur’on tilovat qilishdi. Otasi uzoq sukut saqladi.

– Dada, bu kimning qabri? O‘z onajonimnimi?

– Yo‘q, bolam. Bu otangning qabri...

Daryo MIRZO