Qimmatbaho mashina tog‘ tomon uchib boryapti. Rulda bashang kiyingan erkak va  bir xonimcha. Mashinaning ochiq derazalaridan tashqariga sho‘x kuy taraladi, tashqaridan esa ichkariga keng dalalarda barq urib turgan bahorning anvoyi bo‘yi yopirilib kiradi.

Uzoqda, yo‘l muyulishida, ariq bo‘yida qo‘y boqib yurgan o‘spirinning qorasi ko‘zga chalinadi. Muyulish o‘tkir burchakli bo‘lgani bois erkak tormozni bosib, mashinani chunon sekinlatadi. Ochiq derazada o‘spirinning yarim qaddi paydo bo‘lib, ko‘zlari beixtiyor ravishda erkakning ko‘zlari bilan to‘qnash keladi. Shunda erkak o‘spirinning ko‘zlarida havas, hasad, istak va orzu uchqunlaganini sezadi...

O‘spirin bo‘lsa, erkakning shundoq ham to‘xtab qolay degan mashinadan shartta tushib, kalitni jon deya uning qo‘lidagi ko‘sovga o‘xshagan tayog‘iga, atir hidi anqib turgan usti-boshini esa, egnida osilib turgan, yoqalari kir-chir ko‘ylagiga almashar-da, qo‘ylarni oldiga solib haydagancha bobosi, enasi, otasi, onasi, akasi va ukalari jam bo‘lib yashayotgan bolalik uyiga chopib ketishga tayyorligini sezmasdi...

Ulug‘bek HAMDAM