Qirq yil maktabda direktorlik qilgan fidoyi muallim haqida maqola yozgan edim. Oradan ancha fursat o‘tib, uning vafot etganini eshitib, ta’ziya bildirish uchun uyiga bordim.

Hol-ahvol so‘rashib bo‘lgach, muallimning o‘g‘li dedi:

– Otam haqida maqola chiqarmoqchi edingiz, yozdingizmi? Otam bechora o‘shani ko‘p kutdi-da...

Men hayron bo‘ldim. Axir maqola bir hafta o‘tib tuman gazetasida bosilgan edi.

– Biz ko‘rmabmiz…

O‘rtaga noqulay jimlik cho‘kdi. Shu payt deraza raxida turgan, gultuvak tagiga tushalgan gazetaga ko‘zim tushdi. Sinchiklab qaradim, o‘sha gazeta!

– Ana! – dedim beixtiyor.

O‘g‘il o‘rnidan turib, gazetani oldi va maqolani ko‘rdi, so‘ngra joyiga o‘tirib qoldi, yuzlari qizardi, ko‘zlaridan yosh oqdi.

– Otam bechora buni qanchalar kutgan edi-ya...

Holbuki, marhumning uch o‘g‘li va kelini oliy ma’lumotli, o‘qimishli edi...

O‘rolboy QOBIL