Qabr ustiga so‘nggi chim bosildi. Mulla fotiha o‘qishni boshladi. Qabristonga cho‘kkan miskin sukunatni oyat ohanglarigina buzardi. Duo qilinib, hamma o‘rnidan turib tarqalayotgan paytda Sherqul bobo marhumning o‘g‘lini to‘xtatdi:

– O‘g‘lim, otang mening bolalik do‘stim edi. Taqdirni qara, unga shaharda yashash nasib etdi. Ahyon-ahyonda bozorda uchrashib qolardik. Rahmatli ro‘zg‘or tashvishlari bilan andarmon bo‘lib tug‘ilgan qishlog‘ini unutdi. Hatto keksayganda ham bir kelmadi. Elning to‘yiga, ma’rakasiga bosh qo‘shmadi. Lekin, bolam, el kechirimli, elning bag‘ri keng. Qara, otangning ta’ziyasida qancha odam qatnashdi. Ayt, qaysi birini taniysan?

Ne’matjon “tanimayman” degan ma’noda bosh irg‘adi.

– Ha, barakalla, tanimaysan, ammo bu sening emas, otangning aybi. O‘g‘liga urug‘-aymog‘i, xeli-xeshi haqida so‘zlamagan. Ko‘rding, tobutni qancha odam ko‘tardi, yelkadosh, g‘amdosh bo‘ldi. Buni el deydi, bolam!

Ne’matjon Sherqul boboning so‘zlarini diqqat bilan tinglab, o‘ziga xulosa chiqardi.

– Ha, buni el deydilar...

O‘rolboy QOBIL,

Qamashi tumanidagi 95-maktabning ijodiy-madaniy masalalar bo‘yicha targ‘ibotchisi