Katta yo‘lga olib chiqadigan  tor ko‘chada bir darvoza ochilib, to‘rt-besh yoshlardagi qizaloq chopqillab chiqdi, orqasidan ko‘ringan kishi ostona xatladi-yu:

– Sharifa, qo‘lingni ber, – dedi.

Pildirab borayotgan qizcha shu zahoti orqasiga qaytdi, uning  qo‘lchasini otasining zabardast qo‘li tutdi. Qarama-qarshi tomonga ketib borayapman, qizaloq xursand chuldiragani va erkak past ovozda javob qaytargani uchun hech nimani tushunmayotgan bo‘lsam-da,  orqamga qayrilib ota-bolani kuzatish ishtiyoqi dilimga to‘ldi, ular tomon yuzlangancha bir muddat to‘xtadim. Xayolimdan “Mohir mo‘yqalam sohibining uzun tor ko‘chadan  borayotgan ota-bola tasvirlangan asari jonlangandek...” degan o‘y kechdi-yu, shu lahza uni tahrir qildim: “Mavjudotning yakkayu yagona Yaratuvchisi, Musavvirining yon-atrofimizda had-hisobsiz bo‘lgan, ammo biz har doim ham zohiriy va botiniy mohiyatiga sinchkov qarashga-da yo ulgurmaydigan, yo xafsala qilmaydigan moʻjizalaridan biri”.

Shu lahza dilimda yana bir savol “yilt” etdi: “Bu ko‘chaga mashina kirolmaydi, anuvi qizchaga hech qanday xavf-xatar yo‘q. Nima uchun otasi yoniga chaqirib qo‘lidan ushlab oldi?” Kapalakdek qanot qoqib borayotgan qizchaning “Sharifa, qo‘lingni ber” degan gapni eshitgan lahzada otasi tomon shart o‘girilib qo‘lchalarini uzatgancha uchishi bu savolga javobday edi, nazarimda. Oh bu oppoq ko‘ngilli, muhabbati doim borlig‘ida limillab turadigan bolajonlar... ular hayotning har qanday vaziyatida, har qanday ko‘chasida ota-ona bag‘rining haroratiga, qalbining mehru g‘amxo‘rligiga minnatdorchilik ila tashna...bunday chorlovlardan qanchalar baxtiyor!

Muhtarama ULUGʻOVA