Kasalxonada og‘ir kasallik bilan davolanayotgan ikki kimsa xonadosh edilar. Ular vaqtni o‘tkazish uchun faqat suhbatlashardilar. Rafiqalari, oilalari, uylari, ishlari to‘g‘risidagi hikoyalar hech tugamasdi.

Bemorlarning birini yotog‘i derazaga yaqin bo‘lib, u ko‘chani bemalol kuzata olardi. Sherigi esa bu baxtdan mosuvo edi. Deraza oldidagi bemor tashqarini kuzatgancha, u yerda nimalar bo‘layotganini hamxonasiga so‘zlab berardi. Sherigi esa o‘rnidan turolmagani uchun o‘kinar, tashqarini bir bora kuzatish uchun borini berishga tayyor edi.

Aytishicha, derazadan bog‘ ko‘rinib turar, u yerdagi ko‘lda o‘rdaklar suzar, bolalar esa ularga non tashlab qayiqda aylanishardi. Sevishganlar daraxt ostida suhbatga berilardilar. Bemor ushbu lavhalarni ipidan ignasigacha tasvirlab bergach, sherigi uni tasavvur qilgancha xayollarga berilardi.

Shu taxlit kunlar, haftalar o‘tdi.

Bir kuni hamshira ularning palatasiga kirib, deraza oldidagi bemorning vafot etganini ko‘rdi. U tinchgina, uyqusida jon bergandi. Hamshira bu haqda xabar qilgach, uni olib chiqib ketishdi.

Shundan so‘ng narigi bemor derazali yotoqqa ko‘chish uchun ruxsat so‘radi. Hamshira bunga rozilik bildirib, unga yordamlashdi. Bemor nihoyat, tashqarini ko‘rish baxtiga muyassar bo‘ldi. U quvonch bilan ko‘chaga mo‘raladi. Ammo... deraza ortida qup-quruq bir devor turardi, xolos. Axir qanaqasiga, deb o‘ylanardi bemor. So‘ng hamshiradan tashqaridagi bog‘ qayerga yo‘qolganini so‘radi. Hamshira yelkasini qisgancha,

– U yerda hech qachon bog‘ bo‘lmagan, – dedi.

Sherigining hayotbaxsh aldovi uni o‘limdan saqlab kelganini anglagan bemor do‘stiga aylanib qolgan hamxonasi uchun ko‘z yosh to‘kdi.

E. Xant

Nodirabegim tarjimasi